Deze workshop is ontworpen en begeleid door Dr Alice Brawley-Chesworth, postdoctoraal onderzoeker en vertegenwoordiger in de raad van bestuur van het DCU Institute for Climate and Society en ENHANCE-onderzoeker. Zij is de auteur van dit rapport.

Het DCU Institute for Climate and Society richt zich op sociaal-wetenschappelijke en geesteswetenschappelijke perspectieven op de klimaatcrisis. Elk jaar komen leden die aan het begin van hun carrière staan, gedefinieerd als promovendi en postdoctorale onderzoekers, bij elkaar voor een dag vol activiteiten. Als de postdoctorale vertegenwoordiger in de raad van bestuur werkte ik samen met de PhD-vertegenwoordiger om het evenement van 2025 te plannen. We gebruikten het kader van de Futures Workshop om de deelnemers te helpen zich de carrière voor te stellen die ze voor zichzelf willen creëren en een aantal praktische stappen te identificeren die ze kunnen nemen om aan de slag te gaan.

Ik noemde het een micro-toekomstworkshop omdat we maar drie uur hadden om mee te werken. Het evenement werd gehouden op 11 december 2025 en was verdeeld in drie ongeveer gelijke sessies van een uur, gevolgd door een lunch. Er waren zestien mensen aanwezig, waaronder drie sprekers die niet aan het begin van hun carrière stonden. Deze sprekers waren opgenomen in de eerste twee fasen en vertrokken voordat de laatste fase begon.

De workshop bestond uit drie fasen: Voorbereiding, Kritiek en een gecombineerde Fantasie- en Planningsfase.

De voorbereidingsfase was erop gericht de deelnemers zich op hun gemak te laten voelen en elkaar te leren kennen. We begonnen met een korte verwelkoming en introductie, waarbij we de belangrijkste doelen van de dag uitlegden: contacten leggen en nadenken over toekomstige loopbanen. Het grootste deel van deze fase werd besteed aan een inleidende oefening die ervoor moest zorgen dat iedereen met veel mensen in de zaal sprak. Deelnemers probeerden items op een lijst af te vinken met slechts één persoon per item. De lijst bevatte persoonlijke ervaringen, familieachtergrond en persoonlijke kenmerken. Dit brak niet alleen het ijs, maar liet mensen ook onverwachte dingen ontdekken die ze gemeen hadden, zelfs al was het alleen maar dat ze allebei nooit hadden leren zwemmen.

Dit deel van de dag was erg succesvol. Mensen begonnen al snel samen te lachen en gemeenschappelijke interesses te ontdekken. We ontdekten dat niemand in de zaal een tatoeage had, kon diepzeeduiken of aan parachutespringen had gedaan, en er ontstond een gedeelde identiteit van ‘geen risiconemers zijn’. Gesprekken tijdens deze fase onthulden een gemeenschappelijk thema: de moeilijkheid om hoogopgeleid te zijn en toch beperkte werkervaring te hebben, naast de onzekerheid van een academische baan aan het begin van de carrière. Dit leidde op natuurlijke wijze tot de kritische fase.

De Kritiek-fase combineerde reflectie met gesprekken over carrièremogelijkheden. Drie sprekers werden uitgenodigd om te vertellen over hun postdoctorale carrière, waarbij ze uitdagingen, successen en advies deelden. Twee van hen stonden relatief vroeg in hun carrière, terwijl de derde een PhD had behaald na een carrière buiten de academische wereld. Een sterk thema in alle lezingen was flexibiliteit en het belang om open te staan voor onverwachte kansen, in plaats van een te nauwe focus op een traditioneel traject van postdoc naar hoogleraar.

Vanwege tijdgebrek werden de fasen Fantasie en Planning gecombineerd. Deelnemers schreven een krantenartikel dat zich afspeelde in 2050 over hun toekomstige zelf dat een prijs ontvangt, waarbij ze brede definities van succes gebruikten, zoals het oplossen van maatschappelijke problemen, het begeleiden van anderen of het bijdragen aan een rechtvaardigere samenleving. Vervolgens identificeerden ze een of twee acties die ze in de komende drie maanden konden ondernemen om in die richting te gaan.

Hoewel we deze ideeën niet verzamelden, waren de deelnemers zeer betrokken en ondersteunden ze elkaar. Over het geheel genomen bereikte de workshop wat mogelijk was binnen de beperkte beschikbare tijd en benadrukte het de potentiële waarde om dit type reflectieve ruimte in de toekomst regelmatiger te maken.

Ik denk dat we erin geslaagd zijn om te bereiken wat we konden bereiken in de toegestane tijd zonder dat iets gehaast aanvoelde. Ik ben blij dat ik deze workshop heb gedaan na onze bijeenkomst in Kaunas, want toen ik andere onderzoekers hoorde praten over hoe flexibel ze waren met de structuur, voelde ik me meer op mijn gemak bij het veranderen van dingen, zodat het paste bij de beschikbare tijd en middelen.